herken je dit?
Die blik als je je jas aantrekt. Het hijgen, ijsberen of piepen dat begint zodra je je sleutels pakt. Het klauwen aan je benen terwijl je probeert de deur uit te gaan.
En dan thuis:
janken aan de deur, onrustig heen en weer lopen, een kussen kapot, een vuilnisbak omgegooid.
Of gewoon… eenzaam op je liggen wachten, de hele dag.
Je plant je agenda rond je hond. Je vraagt familie en vrienden om bij te springen. Je merkt dat je eigen enthousiasme elke keer een beetje minder wordt. Spontaan iets doen zonder je hond? Het lijkt bijna niet meer mogelijk.
Je zocht een maatje, maar ondertussen bepaalt je hond steeds vaker wat je wel en niet kunt doen. Rekening houden met je hond is logisch, want je doet dit vanuit liefde. Maar dit voelt anders. Dit vreet aan je…
Misschien heb je je er al (half) bij neergelegd:
Dat dit er gewoon bij hoort…
Dat jij nu eenmaal een hond hebt die niet alleen kan zijn…





